Het geluid

Luister of download hieronder alle dj-sets bij Het licht.

Het was intussen al laat in september. De zomer was sinds een week of wat echt afgelopen. Al dagen regende het zachte, kleine druppeltjes die je pas zag wanneer ze op het raam samenklitten en naar beneden biggelden. Ann had haar demonstratiesetje al lang gehad en hoewel ze nog weinig begreep van Stevens kunsten, keek ze hem nog steeds met plezier op de vingers. Niet om zijn techniek, dat gedraai aan die knoppen zei haar weinig, wel om zijn kennis, zijn intuïtie. Steven moest het ook minder van zijn skills hebben dan van zijn onverwachte keuzes, zijn gevoel voor het moment, zijn klik met zijn luisteraars.

Christof vroeg om ons samen en kreeg ‘Beautiful Life’ van Gui Boratto. Maaike vroeg om Christof alleen en Steven draaide als volgende track ‘Energy Flash’ van Joey Beltram, naar beneden gepitcht, zodat die stemsample nog langzamer en sensueler, maar ook machinaler het woordje ‘ecstasy’ fluistert, ‘acid, ecstasy’. En dan die synthesizermelodie, alsof er een koor van androïde engelen over die dreunende vierkwartsmaat met die dwingende bassen heen zong. Het was spot on.

‘Nu zij!’ Steven lachte. Maaike was disco, allemaal tom-toms en conga’s en verlangende vocalen, draaiende heupen, steeds hoger reikende strijkers, muziek om te verleiden. Ze gaf een klein dansshowtje weg in het midden van de kamer.

Steven wees naar Luuk: ‘Jij!’ Luuk was het intro van ‘I’ll be there’ van The Four Tops, eindeloos herhaald in een loop, met watervlugge melodieën die zich erin en eruit vlochten, sequencers die klonken alsof ze een eigen wil ontwikkeld hadden en een kale kickdrum die het geheel vooruit stuwde. Luuk lachte: ‘Ik heb nostalgie naar de toekomst.’ Christof keek hem vragend aan. ‘Zijn tijd is kapot’, zei Lucy, toen de elektronica stotterend en haperend tot een eind kwam.

Steven liet een stilte vallen en wees naar Lucy. Draaide toen een klein, o zo klein jazzliedje, helemaal af in anderhalve minuut, dat zo zoet was dat je het onmiddellijk miste toen het voorbij was, met een saxofoonsolo die nauwelijks van de grond gekomen wegwaaide in de wind, zo licht was hij.

Steven probeerde niet eens meer de schijn van mixen op te houden toen hij voor Ann ‘Where We At (Version 3)’ opzette, ‘A different set of morals, from a different set of clues’.

Daarna was het duidelijk dat hij zelf aan de beurt was. Hij haalde zijn schouders op, hield zijn handen naast zijn hoofd, handpalmen omhoog. ‘Komaan, een beetje zelfkennis kan geen kwaad’, zei Luuk. Steven bleef aarzelen. ‘Ik kan wel honderd platen opzetten.’