Niemand had er enig idee van wat er aan de hand was

Op 6 maart komt mijn eerste dichtbundel uit.

Niemand had er enig idee van wat er aan de hand was begint met een reeks gedichten waarin de indruk ontstaat dat iemand het internet door elkaar heeft geschud en vervolgens ondersteboven heeft gehouden boven een stapel papier. Gaandeweg ontstaan er verhalen: beelden zijn op zoek naar een standplaats, stemmen naar een lichaam en woorden naar een geschiedenis. Een mens duikt op, of in ieder geval een lichaam, in stukjes en beetjes onderverdeeld.
Het tweede deel belooft een verklaring te zijn. Zou een schier eindeloze reeks herinneringen een antwoord kunnen geven op de vraag wat er aan de hand was? Of houden de twee delen elkaar in een houdgreep en stuurt de dichter de lezer doodleuk terug naar het eerste deel? Kunnen we affectie vinden, verborgen ergens in het netwerk waaraan we onszelf overgeleverd hebben, of maken we gezang van het zoemen van de machines die ons omgeven?
In zijn debuut als dichter roept Jeroen van Rooij op tot verzet tegen de ironie, de nostalgie en de apathie.

Niemand had er enig idee van_omslag

En toen was er niets meer

‘Time is on my side’ zongen The Rolling Stones in 1964. Yes it was. Als je de versie van de Stones vergelijkt met de uitvoering van een jaar eerder door de Deens-Amerikaanse trombonist Kai Winding, dan is het wel duidelijk welke muziek de toekomst had.

Soms heb je een contrast nodig om nog te snappen hoe hard, geil en fout de Stones waren. En het is wel duidelijk dat de basale driften meer opwinding veroorzaakten dan het beschaafde getoeter van Winding, wanneer we tenminste bereid zijn om het clichébeeld van de gillende meisjes als graadmeter van opwinding te zien.

Popmuziek en tijd zijn op allerlei manieren met elkaar verbonden. Niet alleen worden van oudsher popmuzikanten geacht om met hun muziek de tijdsgeest te vatten. Ook andersom geldt het: wanneer een filmmaker bijvoorbeeld een tijdsbeeld wil oproepen, is het meer dan voor de hand liggend om daar popmuziek voor te gebruiken. Dat kan buitengewoon kazige resultaten opleveren, zoals in Forrest Gump bijvoorbeeld. Dat het ook anders kan, kun je onder andere zien in 24 Hour Party People van Michael Winterbottom, die van een verhaal over en met popmuziek een verhaal over de tijd en de geschiedenis maakt.

Lees meer »

VPRO de Avonden

Afgelopen dinsdag was ik te gast bij VPRO de Avonden op Radio 6. Had een leuk gesprek met Jeroen van Kan, dat je hier terug kunt luisteren.

Soms wat zon, dan weer regen en wind

Hans Demeyer besprak Het licht voor De Leeswolf. ‘Van Rooijs sterkte bestaat erin dat hij als geen enkele andere (jonge) Nederlandstalige schrijver erin slaagt om eigentijdse fenomenen (als facebook of rave) op zo’n indringende en betekenisvolle manier weet te integreren in traditionelere literaire thema’s als de utopie en de individuele vrijheid. Zo bouwt hij aan een oeuvre dat tot de interessantste van vandaag behoort.’ Lees hier de hele recensie.

Minder feestelijk was de ontvangst bij De Standaard. Wel goed om te weten dat ik nog af en toe iemand op de kast kan jagen.

Zegt De Standaard ‘De enige manier om Het licht te verdragen, is wellicht zelf, net als de personages, drugs te slikken’, bij Vrij Nederland vindt men juist dat uit Het licht blijkt dat drugs slecht voor je zijn.

Marc Cloostermans tenslotte laat op zijn blog weten De eerste hond in de ruimte beter te vinden.

Bij Joos

In het VRT Radio 1-programma Joos een interview over Het licht. Is hier terug te luisteren. En duimen dat Ruth Joos geen last heeft gekregen omdat ze Burial draaide op Radio 1.